Superwizja to konieczna regularna aktywność praktykującego psychoterapeuty oraz niezbędne narzędzie dbania o jego rozwój zawodowy. Superwizja stwarza możliwość i specjalną przestrzeń profesjonalnej refleksji na nad konkretną relacją terapeutyczną i procesem psychoterapii.

Regularna praca psychoterapeuty z bardziej doświadczonym specjalistą (superwizorem) nad reflektowaniem, świadomością własnych umiejętności, postawy, podejmowanych interwencji terapeutycznych, docelowo ma służyć klientom zgłaszającym się po pomoc. Pozwala ona pogłębić rozumienie relacji z pacjentem i jak najlepiej odpowiadać na jego potrzeby.

Superwizor jest otwarty na eksplorację zgłaszanych treści i pomaga zrozumieć pacjenta szczególnie wtedy, gdy dla psychoterapeuty jest to z jakichś powodów trudne. Terapeuta ma możliwość zwiększania samoświadomości w pracy zawodowej, co w konsekwencji wpływa na jakość jego praktyki. Oprócz nabywania określonych umiejętności, superwizor pomaga specjaliście znaleźć także odpowiedzi na wiele podstawowych, konkretnych pytań.

Ogólnie praca superwizyjna koncentruje się na lepszym rozumieniu problematyki pacjenta, ustaleń kontraktowych, procesu psychoterapeutycznego, zjawisk takich jak opór, przeniesienie, przeciwprzeniesienia itp. Poddanie refleksji i analiza przedstawianego problemu jest szczególnie istotne ze względu na złożoność różnych zjawisk natury intrapsychicznej i interpersonalnej.

Superwizja DMT daje dodatkowo możliwość skupienia się również na słuchaniu ciała, obserwacji ruchu, analizie niewerbalnej komunikacji pomiędzy terapeutą a pacjentem oraz reflektowaniu interwencji ciało-ruch. Jest niezbędna w rozwoju zawodowym i praktyce psychoterapeuty DMT. Może być jednak pomocna także psychoterapeutom innych nurtów, gdyż w ramach praktyki zawodowej korzystamy nie tylko z intelektu i narzędzi werbalnych. Ciało jest nieodłącznym towarzyszem zawsze obecnym w procesie terapeutycznym.